„Spichlerze – ul. św. Jakuba nr 1, renesansowy z 1604 r., przebudowany na przełomie XIX i XX w. Ceglany, pierwotnie dwu, obecnie czterokondygnacyjny.

Wzniesiony przez Zakon Krzyżacki w latach 1305-1339 na planie zbliżonym do kwadratu, z budynkami wokół dziedzińca i wysoką wieżą (54 m).

W najstarszej części miasta zachował się do dziś średniowieczny układ zabudowy, ograniczony z jednej strony brzegiem Drwęcy, z drugiej ulica Przykop biegnąca wzdłuż dawnej fosy okalającej niegdyś miejskie mury.

Do dziś zachowały się tylko pozostałości gotyckiego ratusza z końca XIV wieku. W latach 1598-1648 wykorzystywanego na zbór ewangelicki, spalonego w roku 1631.

 

Na pamiątkowym głazie, w którego wnęce mieści się urna z prochami ofiar pomordowanych z terenu byłego powiatu brodnickiego, umieszczono herb Brodnicy i napis: „ Na wieczną sławę walczącym, cierpiącym, poległym i pomordowanym przez hitlerowskiego najeźdźcę za wolność Ojczyzny w latach 1939 - 1945”.

„Rezydencja starostów polskich, usytuowany na przedzamczu budynek murowany z cegły, otynkowany, piętrowy,, wzniesiony przed 1564 r. na bazie dawnego budynku gotyckiego staraniem Rafała Działyńskiego, starosty brodnickiego.

Park miejski początkami sięga czasów Anny Wazówny, która mieszkając w Brodnicy w latach 1605 – 1625, założyła przy swojej rezydencji duży ogród. W okresie międzywojennym dawny pałacowy ogród zmieniony został na park miejski.

Jest to kościół poewangelicki. Zbudowany został według projektu architekta Stanisława Hebanowskiego w stylu neoklasycystycznym.

Kościół farny pod wezwaniem Świętej Katarzyny.

Budowę kościoła rozpoczęto prawdopodobnie w 1285 roku z fundacji ówczesnego proboszcza Mikołaja Wolwelina z Sandomierza, przypuszczalnie w miejsce kościoła drewnianego.

Obecny kościół i klasztor Ojców Franciszkanów (zwanych dawniej refomatami), czyli kościół parafialny pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny przy ul. Sądowej 5, ufundowany zostały przez starostę brodnickiego Józefa Pląskowskiego i jego żonę Rozalię z Czapskich Pląskowską.

Zbudowana ok. XIV w. I ok. 1370 przebudowana. Odrestaurowana w 2 poł. XIX w. W dolnej kondygnacji kwadratowa, w górnych ośmioboczna.

Zwana też Kamienną, wybudowana w latach 1310-1340 i została nadbudowana w 1370 r. - trójkondygnacyjna. „Odnowiona w 1898 r. z częściową rekonstrukcją szczytów. (...)

Powstałe ok. 1310-30 i rozbudowane ok. 1370 r.

Fragmenty murów miejskich Fot. Wojciech Płotka Zachowane w niektórych fragmentach, w większości wtopione w zabudowę wsch. I pn. Części miasta. Dwa główne wjazdy do miasta chronione od płn. Bramą Kamienną (Chełmińską)” (K. Grążawski, Zabytki Brodnicy i okolic, s. 22).